فلسفه .....زیستن.

کتابخانه قدیمی انگلیس

zohrepg — Wed, 12 Nov 2008 06:42:25 GMT

ساختمان کتابخانه انگلستان قدیمی است و تعمیر آن نیز فایده ای ندارد . قرار بر این شد کتابخانه جدیدی ساخته شود . اما وقتی ساخت بنا به پایان رسید ؛ کارمندان کتابخانه برای انتقال میلیون ها جلد کتاب دچار مشکلات دیگر شدند . یک شرکت انتقال اثاثیه از دفتر کتاخانه خواست که برای این کار سه میلیون و پانصد هزار پوند بپردازد تا این کار را انجام دهد. اما به دلیل فقدان سرمایه کافی ،این درخواست از سوی کتابخانه رد شد. فصل بارانی شدن فرا رسید، اگر کتابها بزودی منتقل نمی شد ، خسارات سنگین فرهنگی و مادی متوجه انگلیس می گردید . رییس کتابخانه بیشتر نگران شد و بیمار گردید . روزی ، کارمند جوانی از دفتر رییس کتابخانه عبور کرد. با دیدن صورت سفید و رنگ پریده رییس، بسیار تعجب کرد و از او پرسید که چرا اینقدر ناراحت است . رییس کتابخانه مشکل کتابخانه را برای کارمند جوان تشریح کرد، اما برخلاف توقع وی ، جوان پاسخ داد: سعی می کنم مساله را حل کنم . روز دیگر، در همه شبکه های تلویزیونی و روزنامه ها آگهی منتشر شد به این مضمون : همه شهروندان می توانند به رایگان و بدون محدودیت کتابهای کتابخانه انگلستان را امانت بگیرند و بعد از بازگرداندن آن را به نشانی جدید تحویل دهند.

دردناک ترین درد

zohrepg — Mon, 10 Nov 2008 09:33:50 GMT

درد من حصار بركه نيست،

درد زيستن با ماهياني است

كه فكر دريا به ذهنشان خطور نكرده است.

امان ازدست من...

zohrepg — Mon, 10 Nov 2008 09:30:29 GMT

کوله پشتی اش را برداشت و راه افتادورفت که دنبال خدا بگردد؛

گفت: تا کوله ام از خدا پر نشود برنخواهم گشت .

نهالی رنجور و کوچک کنار راه ایستاده بود. مسافر با خنده ای رو به

درخت گفت:چه تلخ است کنارجاده بودن ونرفتن؛ودرخت زیر لب گفت:

ولی تلخ تر آن است که بروی و بی رهاورد برگردی؛کاش میدانستی

آن چه در جست وجوی آنی همین جاست.

مسافر رفت وگفت:یک درخت از راه چه میداند؛پاهایش در گل است

او هیچ گاه لذت جست وجو را نخواهد یافت و نشنید که درخت گفت:

اما من جست وجو را از خودم آغاز کردم و سفرم را کسی نخواهد

دید جز آن که باید.

مسافر رفت و کوله اش سنگین بود . هزار سال گذشت؛هزار سال

پر پیچ وخم؛هزار سال بالا و پایین.

مسافر بازگشت رنجوروناامید خدا را نیافته بود اما غرورش را گم

کرده بود.به ابتدای جاده رسید جاده ای که روزی از آن آغاز کرده بود

درختی هزار ساله؛بالا بلند و سبز کنار جاده بود.زیر سایه اش نشست

مسافر درخت را بیاد نیاورد اما درخت او را می شناخت؛ درخت گفت:

سلام مسافر در کوله ات چه داری مرا هم مهمان کن.

مسافر گفت:بالا بلند تنومندم؛شرمنده ام کوله ام خالی است و هیچ چیز

ندارم.درخت گفت: چه خوب وقتی هیچ چیز نداری همه چیز داری.

اما آن روز که می رفتی در کوله ات همه چیز داشتی غرور کمترینش

بود جاده آن را از تو گرفت حالا در کوله ات جا برای خدا هست و قدری

از حقیقت را در کوله مسافر ریخت.

دست های مسافر از اشراق پر شد و چشم هایش از حیرت درخشید و

گفت:هزار سال رفتم و پیدا نکردم و تو نرفته ای؛ این همه یافتی!

درخت گفت:

زیرا تو در جاده رفتی و من در خودم.

و پیمودن خود دشوارتراز پیمودن جاده هاست.

خوشبختی کجایی یادت بخیر.

zohrepg — Sat, 11 Oct 2008 09:01:06 GMT

از خدا پرسید خوشبختی را کجا میتوان یافت ؟

خدا گفت آن را در خواسته هایت جستجو کن.

و از من بخواه تا به تو بدهم با خود فکر کرد و فکر کرد

گفت اگر خانه ای بزرگ داشتم بی گمان خوشبخت بودم

خداوند به او داد .

گفت اگر پول فراوان داشتم یقینا خوشبخت ترین مردم بودم

خداوند به او داد .

اگر ..... اگر ....... و اگر........

اینک همه چیز داشت اما هنوز خوشبخت نبود .

از خدا پرسید حالا همه چیز دارم اما باز هم خوشبختی را نیافتم .

خداوند گفت باز هم بخواه .

گفت چه بخواهم هر آنچه را که هست دارم

گفت بخواه که دوست بداری

بخواه که دیگران را کمک کنی

بخواه که هر چه را داری با مردم قسمت کنی

و او دوست داشت و کمک کرد

و در کمال تعجب دید لبخندی را که بر لبها می نشیند

و نگاه های سرشار از سپاس به او لذت می بخشد

رو به آسمان کرد و گفت خدایا خوشبختی اینجاست

در نگاه و لبخند دیگران

آرامش

zohrepg — Sat, 11 Oct 2008 08:53:19 GMT

پادشاهي جايزهء بزرگي براي هنرمندي گذاشت که بتواند به بهترين شکل ، آرامش را تصوير کند. نقاشان بسياري آثار خود را به قصر فرستادند.
آن تابلو ها ، تصاويري بودند از جنگل به هنگام غروب ، رودهاي آرام ، کودکاني که در خاک مي دويدند ، رنگين کمان در آسمان ، و قطرات شبنم بر گلبرگ گل سرخ.
پادشاه تمام تابلو ها را بررسي کرد ، اما سرانجام فقط دو اثر را انتخاب کرد.
اولي ، تصوير درياچهء آرامي بود که کوههاي عظيم و آسمان آبي را در خود منعکس کرده بود. در جاي جايش مي شد ابرهاي کوچک و سفيد را ديد ، و اگر دقيق نگاه مي کردند ، در گوشه ء چپ درياچه ، خانه ء کوچکي قرار داشت ، پنجره اش باز بود ، دود از دودکش آن بر مي خواست ، که نشان مي داد شام گرم و نرمي آماده است.
تصوير دوم هم کوهها را نمايش مي داد . اما کوهها ناهموار بود ، قله ها تيز و دندانه اي بود. آسمان بالاي کوهها بطور بيرحمانه اي تاريک بود ، و ابرها آبستن آذرخش ، تگرگ و باران سيل آسا بود.
اين تابلو هيچ با تابلو هاي ديگري که براي مسابقه فرستاده بودند ، هماهنگي نداشت. اما وقتي آدم با دقت به تابلو نگاه مي کرد ، در بريدگي صخره اي شوم ، جوجهء پرنده اي را مي ديد . آنجا ، در ميان غرش وحشيانه ء طوفان ، جوجه ء گنجشکي ، آرام نشسته بود.
پادشاه درباريان را جمع کرد و اعلام کرد که برنده ء جايزه ء بهترين تصوير آرامش ، تابلو دوم است.بعد توضيح داد :
" آرامش آن چيزي نيست که در مکاني بي سر و صدا ، بي مشکل ، بي کار سخت يافت مي شود ، چيزي است که مي گذارد در ميان شرايط سخت ، بماني و آرام باشي ."

زیباترین های عالم

zohrepg — Sun, 05 Oct 2008 04:36:18 GMT

زيباترين شروع : بسم الله

زيباترين خاك : تربت امام حسین(ع)

زيباترين دين : اسلام

زيباترين بانگ : تكبير

زيباترين خانه : كعبه

زيباترين پارسا : حضرت علي (ع )

زيباترين استاد : امام صادق ( ع )

زيباترين شهيد : امام حسين ( ع )

زيباترين غنچه : علي اصغر

زيباترين حركت : شهادت

زيباترين سرمايه : زمان

زيباترين پرچمدار : عباس

زيباترين جوان : اسماعيل

زيباترين ندا : فطرت

زيباترين رحمت : باران

زيباترين عهد : وفا

زيباترين زينت : ادب

زيباترين ناله : نيايش

زيباترين بيابان : عرفات

زيباترين جنگ : جنگ نفس

زيباترين كلام : لااله الاالله

زيباترين ميعاد : معاد

زيباترين انسان : پيامبر

زيباترين ستون : دين

زيباترين آواز : اذان

زيباترين مادر : فاطمه

زيباترين منتقم : حضرت مهدي ( ع )

زيباترين حرف : حرف حق

زيباترين سخنگو : زينب ( ع )

زيباترين بنا : ابراهيم ( ع )

زيباترين چشمه : زمزم

زيباترين كوشش : في سبيل الله

زيباترين دوست : كتاب

زيباترين شب : قدر

زيباترين آغوش : آغوش مادر

زيباترين ابزار : قلم

زيباترين زنداني : موسي بن جعفر( ع )

زيباترين زمين : كربلا

زيباترين لحظه : پيروزي

زيباترين سوره : حمد

زيباترين عمو : ابوالفضل( ع )

زيباترين صابر : ايوب ( ع )

زيباترين مهاجر : هاجر( ع )

زيباترين عمل : عبادت

زيباترين قرباني : اسماعيل( ع )

زيباترين معلم : انبيا

زيباترين سنگ : حجرالاسود

زيباترين نيكي : نيكي به پدر و مادر

زيباترين روز : جمعه

زيباترين كلمه : محبت

زيباترين پيرمرد : حبيب بن مظاهر

زيباترين ذكر : صلوات پس برمحمد(ص)وآل پاکش زیباترین ذکررابگو

دکتر علی شریعتی

zohrepg — Tue, 09 Sep 2008 09:21:18 GMT

اما چه رنجی است لذت ها را تنها بردن و

چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن و

چه بدبختی آزاردهنده ای است تنها خوشبخت بودن!

در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است.

اگر قادر نیستی خود را بالا ببری همانند سیب باش تا

با افتادنت اندیشه‌ای را بالا ببری .

دکتر علی شریعتی

نیاز...

zohrepg — Tue, 09 Sep 2008 08:58:18 GMT


	نیاز.....

شب از نیمه گذشته بود. پرستار به مرد جوانی که آن طرف تخت ایستاده بود و با نگرانی به پیرمـرد بیمار چشم دوخته بود نگاهی انداخت. پیرمرد قبل از اینکه از هوش برود، مدام پسر خود را صدا می‌زد. پرستار نزدیک پیرمرد شد و آرام در گوش او گفت: پسرت اینجاست، او بالاخره آمد. بیمار به زحمت چشم‌هایش را باز کرد و سایه پسرش را دید که بیرون چادر اکسیژن ایستاده بود. بیمار سکته قلبی کرده بود و دکترها دیگر امیدی به زنده ماندن او نداشتند. پیرمرد به آرامی دستش را دراز کرد و انگشتان پسرش را گرفت. لبخندی زد و چشم‌هایش را بست. پرستار از تخت کنار که دختری روی آن خوابیده بود، یک صندلی آورد تا مرد جوان روی آن بنشیند. بعد از اتاق بیرون رفت, در حالی که مرد جوان دست پیرمرد را گرفته بود و به آرامی نوازش می‌داد.

نزدیکی‌های صبح حال پیرمرد وخیم شد. مرد جوان به سرعت دکمه اضطراری را فشار داد. پرستار با عجله وارد اتاق شد و به معاینه بیمار پرداخت ولی او از دنیا رفته بود.

مرد جوان با ناراحتی رو به پرستار کرد و پرسید: ببخشید، این پیرمرد کی بود؟! پرستار با تعجب گفت: مگر او پدر شما نبود؟!مرد جوان گفت: نه، دیشب که برای عیادت دخترم آمدم برای اولین بار بود که او را می دیدم. بعد به تخت کناری که دخترش روی آن خوابیده بود، اشاره کرد.پرستار با تعجب پرسید: پس چرا همان دیشب نگفتی که پسرش نیستی؟

مرد پاسخ داد: فهمیدم که پیرمرد می‌خواهد قبل از مردن پسرش را ببیند، ولی او نیامده بود. آن لحظه که دستم را گرفت، فهمیدم که او آن قدر بیمار است که نمی‌تواند من را از پسرش تشخیص دهد. من می‌دانستم که او در آن لحظه چه قدر به من احتیاج دارد.

مرد کور

zohrepg — Tue, 09 Sep 2008 08:45:18 GMT

مرد کور

روزي مرد كوري روي پله‌هاي ساختماني نشسته بود و كلاه و تابلويي را در كنار پايش قرار داده بود. روي تابلو خوانده مي‌شد: "من كور هستم لطفا كمك كنيد."

روزنامه‌نگار خلاقي از كنار او مي‌گذشت. نگاهي به او انداخت. فقط چند سكه در داخل كلاه بود. او چند سكه داخل كلاه انداخت و بدون اينكه از مرد كور اجازه بگيرد تابلوي او را برداشت، آن را برگرداند و اعلان ديگري روي آن نوشت و تابلو را كنار پاي او گذاشت و آنجا را ترك كرد.

عصر آن روز، روزنامه‌نگار به آن محل برگشت و متوجه شد كه كلاه مرد كور پر از سكه و اسكناس شده است. مرد كور از صداي قدمهاي او، خبرنگار را شناخت. از او پرسيد كه بر روي تابلو چه نوشته است؟

روزنامه نگار جواب داد: "چيز خاص و مهمي نبود، من فقط نوشته شما را به شكل ديگري نوشتم" و لبخندي زد و به راه خود ادامه داد.

مرد كور هيچوقت ندانست كه او چه نوشته است ولي روي تابلوي خوانده مي‌شد: "امروز بهار است، ولي من نمي‌توانم آن را ببينم."

خدای من

zohrepg — Mon, 08 Sep 2008 09:16:18 GMT

عصیان خلایق ارچه صحرا صحراست در پیش عنایت تو یک برگ گیاست

هر چند گناه ماست کشتی کشتی غم نیست که رحمت تو دریا دریاست