شب از نیمه گذشته بود. پرستار به مرد جوانی که آن طرف تخت                                   ایستاده بود و با نگرانی به پیرمـرد بیمار چشم دوخته بود نگاهی انداخت.                          پیرمرد قبل از اینکه از هوش برود، مدام پسر خود را صدا می‌زد.                                       پرستار نزدیک پیرمرد شد و آرام در گوش او گفت: پسرت اینجاست،                                       او بالاخره آمد. بیمار به زحمت چشم‌هایش را باز کرد و سایه                                         پسرش را دید که بیرون چادر اکسیژن ایستاده بود. بیمار سکته قلبی                                    کرده بود و دکترها دیگر امیدی به زنده ماندن او نداشتند. پیرمرد به آرامی                               دستش را دراز کرد و انگشتان پسرش را گرفت. لبخندی زد و چشم‌هایش                               را بست. پرستار از تخت کنار که دختری روی آن خوابیده بود، یک صندلی آورد                          تا مرد جوان روی آن بنشیند. بعد از اتاق بیرون رفت, در حالی که مرد جوان                         دست پیرمرد را گرفته بود و به آرامی نوازش می‌داد.

نزدیکی‌های صبح حال پیرمرد وخیم شد. مرد جوان به سرعت دکمه                              اضطراری را فشار داد. پرستار با عجله وارد اتاق شد و به معاینه بیمار پرداخت                       ولی او از دنیا رفته بود.

مرد جوان با ناراحتی رو به پرستار کرد و پرسید: ببخشید، این پیرمرد کی بود؟!                   پرستار با تعجب گفت: مگر او پدر شما نبود؟!مرد جوان گفت: نه، دیشب که                         برای عیادت دخترم آمدم برای اولین بار بود که او را می دیدم. بعد به تخت کناری که              دخترش روی آن خوابیده بود، اشاره کرد.پرستار با تعجب پرسید:                                        پس چرا همان دیشب نگفتی که پسرش نیستی؟

مرد پاسخ داد: فهمیدم که پیرمرد می‌خواهد قبل از مردن پسرش را ببیند،                           ولی او نیامده بود. آن لحظه که دستم را گرفت، فهمیدم که او آن قدر بیمار                          است که نمی‌تواند من را از پسرش تشخیص دهد. من می‌دانستم که او                               در آن لحظه چه قدر به من احتیاج دارد.