روزي مرد كوري روي پله‌هاي ساختماني نشسته بود و كلاه و تابلويي را                   در كنار پايش قرار داده بود. روي تابلو خوانده مي‌شد:                                             "من كور هستم لطفا كمك كنيد."

روزنامه‌نگار خلاقي از كنار او مي‌گذشت. نگاهي به او انداخت.                                فقط چند سكه در داخل كلاه بود. او چند سكه داخل كلاه انداخت                                 و بدون اينكه از مرد كور اجازه بگيرد تابلوي او را برداشت،                                           آن را برگرداند و اعلان ديگري روي آن نوشت و تابلو را كنار پاي او                         گذاشت و آنجا را ترك كرد.

عصر آن روز، روزنامه‌نگار به آن محل برگشت و متوجه شد كه                                 كلاه مرد كور پر از سكه و اسكناس شده است. مرد كور از صداي                        قدمهاي او، خبرنگار را شناخت. از او پرسيد كه                                                         بر روي تابلو چه نوشته است؟

روزنامه نگار جواب داد: "چيز خاص و مهمي نبود،                                                        من فقط نوشته شما را به شكل ديگري نوشتم" و لبخندي                                          زد و به راه خود ادامه داد.

مرد كور هيچوقت ندانست كه او چه نوشته است ولي روي تابلوي                           خوانده مي‌شد: "امروز بهار است، ولي من نمي‌توانم آن را ببينم."