جمعه  شب  آمد چه كنم  باز هم

بر كه بگويم سخن از درد و غم

بر كه  بگويم كه  چنين  ظلمتي

تا   كه  رسد  قاصدي  از  امتي

بر كه بگويم  كه عدالت كجاست

عدل شده  شايعه اي  زير پاست

بر كه بگويم كه جهان مرده است

نيست گلي  عاطفه  پژمرده است

بر  كه  بگويم  كه  وفا  دور شد

دوره ي ما لشگري از زور  شد

مهدي  من,  چشم  به  راهيم  ما

در به  در  و  تشنه ي  آهيم  ما

اي  گل   نرگس   نگرانم  هنوز

از گنه  و كرده  و از آه  و سوز 

خسته ام  از  بار  گناهان  خود

جمعه ي اين هفته چرا شنبه شد

منتظرانت   همه  گي   عاشقيم

در پي   دريا همه  گي    قايقيم

ما همه  ديوانه  ي  روي  توايم

آب   روان   سر   كوي   توايم

ما  همه  مستيم   كه  ديوانه ايم

شمع  تويي  ما  همه پروانه ايم

عشق  مگر ديدن  دل دار نيست

ما همه ديوانه ايم اين عار نيست

كوچه به كوچه پي تو جسته ايم

از نشدن  جمعه  چرا  خسته ايم

باز  ولي    منتظر   آن   شبيم

از  تپش   ديدن   تو   در  تبيم

باز  اگر  آمدن اش  آرزو ست

پادشه جمعه شب  كوچه اوست

باز  دلم  سوي  تو  پر  مي كشد

باده ي عشق است به سر ميكشد

باز   ميان   همه   غم  ها  خدا

منتظرم    مهدي    عادل    بيا

خال تو آيينه ي چشم  من است

از پي  ديدار  شدم  مست مست

مست  از اين  بودن  در انتظار

گشته  فراقت  همه  جا  تار تار

جان   به  فداي   تو امام  زمان

كن تو شفاعت به همه  نوجوان

كن تو شفاعت همه ي  مسلمين

شيعه  و سني  همه ي   مومنين

تا  به  كي هر جمعه  بشينيم  تا

جمعه ي   ديگر  برسد  بار ها

تا به كي اين جمعه ي ما ميرسد

نغمه اي  از  بوي  صبا  ميرسد

گريه  نكن  اين  كه نوا  ميرسد

جمعه همين  جمعه  فرا  ميرسد