الهى، گروهى كو كو گويند و حسن هو هو.

الهى، تا كعبه وصلت فرسنگهاست و در راه خرسنگها، و اين لنگ به مراتب كمتر از خرچنگ است. خرچنگ را گفتند: «به كجا مي روى؟» گفت: ‏«به چين و ما چين» گفتند: «با اين راه و روش تو؟»

الهى، دل داده معنا را،از لفظ چه خبر و شيفته مسمّا را از اسم چه اثر.

الهى، كلمات و كلامت كه اين قدر شيرين و دلنشين‏اند، خودت چون؟

الهى، اگر گُلم و يا خارم از آن بوستان يارم.

الهى، دو وجود ندارد و يكى را قرب و بُعد نَبُوَد.

الهى، هر چه بيشتر دانستم نادانتر شدم. بر ناداني ام بيفزا!

الهى، اگر از من پرسند كيستى، چه گويم؟

الهى، هر چه بيشتر فكر مى‏كنم دورتر مي شوم.

الهى، از گفتن «يا» شرم دارم.

الهى، داغ دل را نه زبان تواند تقرير كند و نه قلم يارد به تحرير رساند؛ الحمد لله كه دلدار به ناگفته و نانوشته آگاه است.

الهى، از كودكان چيزها آموختم، لا جرم كودكى پيش گرفتم.

الهى، چون است كه چشيده‏ها خاموشند و نچشيده‏ها در خورش؟

 الهى، خوشدلم كه از درد مي نالم، كه هر دردى را درمانى نهاده‏اى.

الهى، در خلقت ‏شيطان كه آن همه فوائد و مصالح است، در خلقت ملك چه‏ها باشد؟

الهى، ديده را به تماشاى جمال خيره كرده‏اى،دل را بديدار ذوالجمال خيره گردان!

الهى، خنك آن كس كه وقف تو شد!

الهى، شكرت كه دولت صبرم دادى تا به مُلْكَت فقرم رساندى.

الهى، شكرت كه از تقليد رَستم و به تحقيق پيوستم.

الهى، تو پاك آفريده‏اى، ما آلوده كرده‏ايم.

الهى، پيشانى بر خاك نهادن آسان است، دل از خاك برداشتن دشوار است.

الهى، ظاهر ما اگر عنوان باطن ما نباشد، در «يوم تُبْلَى السَّرائر»  چه كنيم؟

الهى، شكرت كه كور بينا و كر شنوا و گنگ گويايم.

الهى، درويشان بى سر و پايت در كنج‏ خلوت، بى رنج پا سير آفاق عوالم كنند، كه دولتمندان را گامى ميسّر نيست.

الهى، انسان ضعيف كجا و حمل قول ثقيل كجا.

الهى، چگونه دعوى بندگى كنم كه پرندگان از من‏ مي رمند و ددان رامم نيستند.

الهى، گرگ و پلنگ را رام توان كرد، با نفس سركش چه بايد كرد؟

الهى، چگونه ما را مراقبت نباشد، كه تو رقيبى؛ و چگونه ما را محاسبت نبود كه تو حسيبى.

الهى، حلقه گوش من، آن درّ ثمينِ «أنا بدّك اللازم يا موسى».

الهى، علف هرزه را وجين توان كرد، ولى از تخم جرجير، خس نرويد.

الهى، حق محمد و آل محمد بر ما عظيم است؛«اللهمّ صلّ على محمّدٍ و آل محمّد!»

منبع :الهي نامه/علامه حسن حسن زاده آملي